tag:blogger.com,1999:blog-6607778997985765932011-10-28T13:39:14.496+05:30റ്റെഡിച്ചായന്റെ സുവിശേഷം!വി. മത്തായിയും, മര്ക്കോസും, ലൂക്കായും, യോഹന്നാനും അറിയിച്ചത് അവരുടെ ദൈവാനുഭവമായിരുന്നെങ്കില്, ഇത് മ്മടെ റ്റെഡിച്ചായന്റേത് :-)Tedy Kanjirathinkalhttp://www.blogger.com/profile/17665456190372538862noreply@blogger.comBlogger41100tag:blogger.com,1999:blog-660777899798576593.post-57889955662356744902007-09-26T08:33:00.000+05:302008-01-27T17:07:22.221+05:30അനന്തസ്നേഹത്തില് ആശ്രയം തേടി...പ്രശനങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും ജീവിതത്തില് സാധാരണമാണ്. ഒട്ടു മിക്ക പ്രശ്നങ്ങളും നാം ദൈനംദിന കര്മ്മങ്ങള് പോലെ പരിഹരിച്ചു പോരുന്നു... പക്ഷേ, ചിലപ്പോള് ചിലവ വരുന്നു... നമ്മുക്കു പരിഹരിയ്ക്കാന് പ്രയാസമുള്ളവ... അപ്പോഴാണു നാം പതറുക. <br /><br />സുപരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം ഞാന് കേട്ടു: “<span style="color:#006600;">ഒരു ഉപമ ഞാന് പറയാം, നീ കേള്ക്കുക.<br /><br />മുറ്റത്തു ചിതറിക്കിടന്ന കുഞ്ഞു കല്ലുകള് പെറുക്കിവച്ച് കളിയ്ക്കുകയായിരുന്നു, ഒരു അഞ്ചുവയസ്സുകാരന്. അവന്റെ കുഞ്ഞുകൈകളില് ഒതുങ്ങുന്ന പാറക്കല്ലുകള് അവന് ഓടിനടന്നു പെറുക്കി. ഇത്തിരി സമയം കൊണ്ട് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുഞ്ഞു കല്ലുകള് മുഴുവന് തീര്ന്നു. അവന്റെ ദൃഷ്ടി, ഇത്തിരികൂടി വലിയ ഒരു കല്ലില് പതിഞ്ഞു. അവന് അതില് കൈകള് വച്ചു. ഒന്നു വലിച്ചു, പക്ഷേ, കല്ല് അനങ്ങിയില്ല, അത് അവന്റെ ശക്തിയ്ക്കതീതമായിരുന്നു. അവന് പരാജയം സമ്മതിച്ചില്ല; വീണ്ടും വലിച്ചു നോക്കി. കൈ തെന്നി അവന് മണ്ണില് വീണു. പക്ഷേ, അവന് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, ഉത്സാഹത്തോടെ അതില് തള്ളി നോക്കി. കല്ല് വഴങ്ങിയില്ല. അവന്റെ മന്ദഹാസം മായാന് തുടങ്ങി, പ്രസരിപ്പ് മറയാന് തുടങ്ങി. അവര് വീണ്ടും അതില് തള്ളുകയും വലിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു, കല്ല് തെല്ലും ചലിച്ചില്ല! അവന്റെ ഇളം കൈകള് വേദനിച്ചു, പക്ഷേ, ശ്രമിച്ചിട്ടും സഫലമാകാതിരുന്ന ആ പ്രയത്നം അവന്റെ മനസ്സിനെ തളര്ത്തി, ആ കണ്ണുകളില് നിന്ന് ഒരിറ്റു കണ്ണുനീര് അടര്ന്നു വീണു, അവന് ചുറ്റും നോക്കി, ആരും അടുത്തില്ല, നിരാശ്രയനായി, നിസ്സഹായനായി അവന് കരയുവാന് തുടങ്ങി.<br /><br />കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം വീടിനുള്ളിലേയ്ക്കെത്തി. ശബ്ദം കേട്ട് കുഞ്ഞിന്റെ അപ്പന് ഓടിയെത്തി. അവനെ വാരിയെടുത്ത് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. കണ്ണുകള് തുടച്ചു, എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു: മോനെന്തിനാ കരഞ്ഞേ?കുഞ്ഞു തന്റെ വിരല് പാറമേല് ചൂണ്ടി. എന്നിട്ടു ഗദ്ഗദത്തോടെ പറഞ്ഞു: എനിയ്ക്ക് ആ കല്ല് പൊക്കാന് പറ്റുന്നില്ല!അപ്പന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: അതിനെന്താ, നിനക്കു ഞാനില്ലേ? എനിയ്ക്കു ഒരു കൈ കൊണ്ട് പൊക്കാന് പറ്റുന്ന വലിപ്പമല്ലേ അതിനുള്ളൂ? എന്റെ കാലിന്റെ വിരലുകള് കൊണ്ട് എനിയ്ക്കതു മറിച്ചിടാന് സാധിയ്ക്കില്ലേ? നിന്നെ ഈ ചെറിയ കാര്യത്തില് ഒന്നു സഹായിയ്ക്കാന് പറ്റിയില്ലെങ്കില്, പിന്നെ ഞാന് എന്തിന് ! നിന്റെ കഴിവിനതീതമാണ് ഈ കാര്യമെന്നു തെളിഞ്ഞപ്പോള് എന്നെ ഒന്നു വിളിയ്ക്കാമായിരുന്നില്ലേ? ഒന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചാല് ഞാന് ഓടി വരുമായിരുന്നില്ലേ?<br /><br />കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം വിടര്ന്നു. അവന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അപ്പന്റെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, കവിള്ത്തടത്തില് ഒരു മുത്തം സമ്മാനിച്ചു.<br />അപ്പന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആ കല്ലെടുത്ത് അവന് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച സ്ഥലത്തു വെച്ചു.<br />അപ്പനും അവന്റെ കൂടെയിരുന്ന് അവനോടൊത്ത് ഉല്ലസിച്ചു.</span>”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/660777899798576593-5788995566235674490?l=thegospeloftedka.blogspot.com' alt='' /></div>Tedy Kanjirathinkalhttp://www.blogger.com/profile/17665456190372538862noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-660777899798576593.post-82549081098390547332007-09-25T09:52:00.000+05:302008-01-27T16:42:30.248+05:30പാഠങ്ങളും ക്ലേശങ്ങളും<p>ഞാന് അവിടുത്തോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ ദൈവമേ, കുറച്ചുനാളായി ഞാന് ഒരു പ്രത്യേക വിഷയത്തെപ്പറ്റി ധ്യാനിയ്ക്കുകയാണെന്ന് അങ്ങേയ്ക്കറിയാമല്ലോ, പക്ഷേ ഇതു വരെ അത് പൂര്ണ്ണമായി ഉള്ക്കൊള്ളുവാന് എനിയ്ക്കു സാധിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ചിന്തയും ഗവേഷണങ്ങളും അപര്യാപ്തമായി എനിയ്ക്കു തോന്നുന്നു. അങ്ങാണല്ലോ ഈ വിഷയം എന്നോട് സൂചിപ്പിച്ചത്! ഞാന് പഠിയ്ക്കണം എന്നു കരുതി തന്നെയാണല്ലോ അവിടുന്ന് അത് അവതരിപ്പിച്ചത്. ഞാന് ഇതാ അപേക്ഷിയ്ക്കുന്നു, അവിടുന്നാണല്ലോ ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭനായ ഗുരുവും, എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഉറവിടവും! എനിയ്ക്ക് ഇതു ശരിയായി പറഞ്ഞു തരേണമേ!”<br /></p><p>സുപരിചിതമായ സ്വരം ഞാന് ശ്രവിച്ചു: “നീ ചോദിയ്ക്കുന്നതിന്റെ ആഴവും വ്യാപ്തിയും നീ അറിയുന്നല്ലോ, അല്ലേ?.ആ വിഷയം, ലഘുവായ ഒന്നല്ല, അത് അഭ്യസിയ്ക്കുക എന്നത് ലളിതമായ കാര്യവുമല്ല. എന്നാല് എന്റെ സഹായം കൂടാതെ അത് പരിശീലിയ്ക്കാനും നിനക്കാവില്ല. ശരി, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതു കൊണ്ട് ഞാന് നിന്നെ അത് അഭ്യസിപ്പിക്കാം. എന്നാല്, ഏതൊരു വിദ്യയും സ്വായത്തമാക്കുവാന് സമര്പ്പണം ആവശ്യമാണ്, ക്ലേശങ്ങള് സഹിയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട്! അതിനു നീ തയ്യാറാണോ?”<br /></p><p>ഞാന് വിനയത്തോടെ മറുപടി നല്കി: “അങ്ങയുടെ വാക്കുകളുടെ പൊരുള് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഞാന് ആയിരിയ്ക്കുന്ന അവസ്ഥയില് തുടരുവാന് എനിയ്ക്ക് ക്ലേശങ്ങള് ഒന്നും തന്നെ സഹിയ്ക്കേണ്ടതില്ല; പക്ഷേ, മുന്നേറുവാന് അവ സഹിച്ചേ പറ്റൂ. എന്റെ ജീവിതം സഫലമാവുന്നത്, ഞാന് മുന്നേറുമ്പോഴാണ്; ഞാന് അറിവു നേടാന് ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു, അതാവശ്യപ്പെടുന്ന ക്ലേശങ്ങള് സഹിയ്ക്കുവാന് ഞാന് തയ്യാറാണ്!”<br /></p><p>അവിടുന്നു മൊഴിഞ്ഞു: “നന്ന്! ഈ നിമിഷം മുതല്, നിന്റെ പരിശീലനത്തിനായുള്ള എന്റെ പദ്ധതികള് ചുരുളഴിയുന്നു, ഒരുങ്ങിക്കൊള്ളുക!”<br /></p><p>ധ്യാനത്തിന്റെ ആ വേളയില്, അവിടുന്ന് എനിയ്ക്കു പാഠങ്ങള് നല്കുവാന് തുടങ്ങി. അടുത്ത പകല് മുതല്, പറഞ്ഞു തന്ന കാര്യങ്ങള് പരിശീലിപ്പിയ്ക്കുവാന് പ്രശ്നങ്ങള് നല്കിത്തുടങ്ങി. പാഠങ്ങള് മറക്കാതിരിയ്ക്കുവാന് അവ ആവര്ത്തിച്ചാവര്ത്തിച്ചു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പാഠങ്ങള് ഹൃദിസ്ഥമായോ എന്നറിയുവാന് പരീക്ഷകളും നല്കി.<br /></p><p>ദിവസങ്ങള് കടന്നു നീങ്ങി. എന്റെ പാഠങ്ങളുടെ ഭാരം എന്നെ തളര്ത്തി, പരീക്ഷകള് എന്നെ ചൂഴ്ന്നു! </p><p>ഒരു രാത്രി, ഞാന് നെടുവീര്പ്പെട്ടു: “ദൈവമേ, ഇതു കഠിനം തന്നെ! പാഠങ്ങളുടെയും പരീക്ഷകളുടെയും ഭാരം എന്നെ തളര്ത്തുന്നു. എന്നെ സഹായിക്കേണമേ, എന്നെ രക്ഷിക്കേണമേ!”<br />അവിടുന്നു ശാന്തനായി മറുപടി നല്കി: “ഞാന് മുന്നറിയിപ്പു നല്കിയിരുന്നല്ലോ! ഓര്മ്മയില്ലേ?”<br />ഞാന് ശിരസ്സു നമിച്ചു “ഉവ്വ്”<br />“ഞാനാണോ നിന്നെ നിര്ബന്ധിച്ചത്?”<br />“അല്ല”<br />“ഞാന് ഇപ്പോഴും നിന്നെ നിര്ബന്ധിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ?”<br />“ഇല്ല”<br />“നിനക്ക് എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും പിന്മാറാം എന്നറിയില്ലേ?”<br />“അറിയാം”<br />“എന്നിട്ട്? നീ എന്തു തീരുമാനിക്കുന്നു? പാഠങ്ങള് പകര്ന്ന് തരുന്നത് ഞാന് തുടരണമോ?”</p><p>ഞാന് ചിന്തിച്ചു, ഞാന് മൗനമായിരുന്ന് ആത്മശോധന നടത്തി. എന്റെ മനസ്സിനെ ഞാന് ശാന്തമാക്കി. ശാന്തമായപ്പോള് അത് ശരിയായി ചിന്തിച്ചു. </p><p>ഞാന് അവിടുത്തോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ ദൈവമേ, ഞാന് വെറും മനുഷ്യനാണ്, ബലഹീനനാണ്! എന്റെ മാനുഷിക ബലഹീനത അങ്ങു ക്ഷമിയ്ക്കേണമേ! ഒരു നിമിഷം എന്റെ ശക്തി ചോര്ന്നുപോയി, പക്ഷേ, അങ്ങയുടെ ചോദ്യം എന്നെ വീണ്ടും ബലപ്പെടുത്തുന്നു. അങ്ങ് എന്റെ കൂടെ തന്നെയുണ്ടെന്നും, എനിയ്ക്കു ഉയര്ത്താന് സാധിയ്ക്കാത്ത ഭാരം അങ്ങ് എന്റെ ചുമലുകളില് നിക്ഷേപിയ്ക്കുകയില്ലെന്നു ഞാന് അറിയുന്നു. എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും, പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും അവിടുന്ന് എന്റെ അരികില് ഉണ്ടെന്നും, അങ്ങേയ്ക്ക് എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള പദ്ധതി എന്റെ നാശത്തിനല്ലെന്നും, എന്റെ നന്മയ്ക്കും, ക്ഷേമത്തിനും, ഐശ്വര്യത്തിനും, ശുഭമായ ഭാവിയ്ക്കും വേണ്ടിയാണെന്നു ഞാന് അറിയുന്നു. അതിനാല് ഞാന് എടുത്ത തീരുമാനത്തില് തന്നെ ഉറച്ചു നില്ക്കുന്നു. അങ്ങ എന്നെ ഉപേക്ഷിയ്ക്കരുതേ, എന്നെ അവിടുന്നു തുടര്ന്നും പഠിപ്പിക്കേണമേ! ഞാന് അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനാണ്, അങ്ങേയ്ക്ക് എന്റെമേലുള്ള പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ഞാന് മങ്ങലേല്പ്പിയ്ക്കുകയില്ല!”<br /></p><p>അവിടുന്നു മറുപടി നല്കി: “നന്ന്! ഇതാ, ഞാന് പാഠങ്ങള് തുടരുന്നു. ശക്തനായിരിയ്ക്കുക. ഇത് ഇനിയും കാലമേറെയെടുക്കും, സഹനത്തിന്റെയും പരീക്ഷയുടെയും തീച്ചൂളയില് ഉരുക്കി നിന്നെ ഞാന് രൂപപ്പെടുത്തും. നീ എന്നില് നിലനില്ക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതു കൊണ്ട് നിന്നെ ഞാന് നിലനിര്ത്തും! അവസാനം വരെ പിടിച്ചുനിന്നാല് നിനക്കു നീ ആഗ്രഹിച്ച അറിവു ലഭിയ്ക്കും!”</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/660777899798576593-8254908109839054733?l=thegospeloftedka.blogspot.com' alt='' /></div>Tedy Kanjirathinkalhttp://www.blogger.com/profile/17665456190372538862noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-660777899798576593.post-26921297796452885542007-09-24T11:00:00.000+05:302008-01-27T16:36:06.417+05:30പരീക്ഷണങ്ങളും പ്രൊമോഷനുംഞാന് ചോദിച്ചു “ദൈവമേ, പരീക്ഷണങ്ങളെന്തിന്, അതിത്രയേറെ നീട്ടുന്നതെന്തിന്? ഇവ എന്തിനെന്നറിയാമെങ്കില്, ഒരു പക്ഷേ, എനിയ്ക്ക് പൂര്ണ്ണ ഹൃദയത്തോടെ അങ്ങയോട് സഹകരിക്കാമല്ലോ.”<br /><br />സുപരിചിതമായ ഒരു സ്വരം ഞാന് ശ്രവിച്ചു, ആ സ്വരം മന്ത്രിച്ചു : “<span style="color:#006600;">നീ ചോദിച്ചു, ഇതാ ഞാന് ഉത്തരം തരുന്നു... നീ കേള്ക്കുക. ഒരു കഥ ഞാന് പറയാം.<br /><br />ഒരിടത്തൊരിടത്ത് ഒരിയ്ക്കല് മിടുക്കനായ ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. സമയമായപ്പോള് അവന്റെ മാതാപിതാക്കള് അവനെ വിദ്യ അഭ്യസിയ്ക്കാനായി ഗുരുവിന്റെ പക്കല് കൊണ്ടുചെന്നാക്കി. ഗുരു ജ്ഞാനിയും ശിഷ്യവത്സലനും ആയിരുന്നു. തന്റെ മിടുക്കും നന്മയും ചുറുചുറുക്കും മൂലം കുട്ടി അധികം താമസിക്കാതെ ഗുരുവിന്റെ പ്രിയ ശിഷ്യനായി മാറി. ഗുരു അവനെ ഏറെ സ്നേഹിച്ചു. ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുക എന്നത് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ലക്ഷ്യമായി മാറി.<br /><br />ദിവസങ്ങള് ആഴ്ചകളായി, ആഴ്ചകള് മാസങ്ങളായി. ഗുരുകുലത്തിലെ പഠനം, ഏതാനും മാസങ്ങള്ക്കു ശേഷം കുട്ടിയ്ക്ക് വിരസമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി. പഠനത്തിലുള്ള അവന്റെ ശ്രദ്ധ കുറയുവാനും, അവനില് അലസത വളരുവാനും തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഗുരുവിനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനായി അവന് തന്റെ കര്മ്മങ്ങള് ചിട്ടയായി ചെയ്യുന്നതായും, നല്ലവണ്ണം പഠിയ്ക്കുന്നതായും അഭിനയിച്ചു പോന്നു. വത്സല ശിഷ്യനെ ഗുരു വിശ്വസിച്ചും പോന്നു.<br /><br />അങ്ങനെയിരിയ്ക്കേ, ഒരു ദിവസം ഗുരു പ്രസ്താവിച്ചു, അടുത്ത ആഴ്ച, ഞാന് നിങ്ങളെ പരീക്ഷിയ്ക്കുന്നതായിരിയ്ക്കും. ഈ പരീക്ഷയില് വിജയിക്കുന്നവര്ക്ക് ഞാന് കൂടുതല് ഗഹനമായ അറിവു പകര്ന്നു നല്കും, അവരെ പുതിയ വിദ്യകള് അഭ്യസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. മാത്രമല്ല, വിജയിക്കുന്നവര്ക്ക്, അവരുടെ പ്രയത്നത്തിന്റെ പ്രതിഫലമായി ഒരു പാരിതോഷികവും നല്കൂന്നതായിരിയ്ക്കും.<br /><br />എല്ലാ വിദ്യാര്ത്ഥികളും ആ ആഴ്ച പഠനത്തില് മുഴുകി. നമ്മുടെ കഥാനായകനായ കുട്ടിയും പഠിയ്ക്കുവാന് ശ്രമിച്ചു; പക്ഷേ അലസതയില് മുങ്ങിപ്പോയിരുന്ന അവന് തിരിച്ചു വരവ് അത്ര എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു. യഥാസമയങ്ങളില് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്ന പാഠങ്ങള് ചെയ്യാതിരുന്നതിനാല് അവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചു കൂട്ടുവാന് അവന് നന്നേ ബദ്ധപ്പെട്ടു. അവസാനം, അവന് ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു - ഞാന് ഗുരുവിന് പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്; ഞാന് ആവശ്യപ്പെട്ടാല്, അദ്ദേഹം എന്നെ സഹായിയ്ക്കും; ഒരു പക്ഷേ എന്നെ പരീക്ഷയില് നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയേക്കും; ഒരു പക്ഷേ പരീക്ഷിച്ചാലും, ഉത്തരങ്ങള് പറഞ്ഞു തന്ന് എന്നെ സഹായിയ്ക്കും. അതിനാല് ഞാന് വ്യര്ത്ഥമായി ഇപ്പോള് അദ്ധ്വാനിക്കേണ്ടതില്ല, സമയമാകുമ്പോള് എല്ലാം ശരിയാകും, ഞാന് ഇപ്പോള് ആനന്ദിക്കട്ടെ!<br /><br />അങ്ങനെ പരീക്ഷയുടെ ദിനം വന്നെത്തി. ഗുരു എല്ലാവര്ക്കും ചോദ്യങ്ങള് നല്കി. തന്റെ വത്സലശിഷ്യനെ അദ്ദേഹം ഉറ്റു നോക്കി. പക്ഷേ, ചോദ്യങ്ങള്ക്കു മുന്നില് പകച്ചു നില്ക്കുന്ന അവനെയാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്.<br />അദ്ദേഹം അവന്റെ അടുത്തു ചെന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു - എന്തു പറ്റി? എന്താണു നീ പകച്ചു നില്ക്കുന്നത്? എന്റെ ശിഷ്യരില് ഏറ്റം മിടുക്കനല്ലേ നീ, പഠനത്തില് മുന്നില് നിന്നവനല്ലേ നീ? എന്താ ഇങ്ങനെ?<br />അവന് ദുഃഖം അഭിനയിച്ചു കൊണ്ട് ഗുരുവിനോടു പറഞ്ഞു - ഗുരോ എനിയ്ക്ക് ഉത്തരങ്ങള് ഓര്മ്മ വരുന്നില്ല; ദയവായി അങ്ങ് എന്നെ ഈ പരീക്ഷയില് നിന്ന് ഒഴിവാക്കാമോ? എന്നെ പരീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ, എന്നെ അങ്ങേയ്ക്കറിയില്ലേ?<br />ഗുരു ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു - എന്ത്? പാഠങ്ങള് ശരിയായി ചെയ്തിരുന്ന നിനക്ക് അവ ഓര്മ്മ വരുന്നില്ലെന്നോ? അവിശ്വസനീയം! അതും, നീ നിന്നെ പരീക്ഷയില് നിന്ന് ഒഴിവാക്കാന് ആവശ്യപ്പെടുന്നോ? എന്തിന്? ഞാന് നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചതല്ലേ ഞാന് ചോദിയ്ക്കുന്നത്? നിന്റെ കഴിവിനതീതമായതല്ലല്ലോ? അതു നീ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്, എന്നെ അതു ബോധ്യപ്പെടുത്തുക. അടുത്ത വിദ്യകള് നിനക്ക് അഭ്യസിക്കണമെങ്കില് ഈ പാഠങ്ങള് അറിഞ്ഞേ തീരൂ!<br />കുട്ടി വീണ്ടും ദുഃഖം അഭിനയിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു - അയ്യോ അങ്ങ് അങ്ങനെ പറയല്ലേ; പരീക്ഷ ഒഴിവാക്കുവാന് കഴിയില്ലെങ്കില് എനിയ്ക്കു ദയവായി ഉത്തരങ്ങള് പറഞ്ഞു തന്നു സഹായിക്കാമോ?<br />ഗുരുവിന്റെ മുഖത്തു രോഷം പടര്ന്നു: എന്ത്? നിന്റെ തെറ്റിനെ ന്യായീകരിക്കാനായി ഞാന് അനീതി പ്രവര്ത്തിക്കണം എന്നു നീ ആവശ്യപ്പെടുകയാണോ?<br />ഗുരുവിന്റെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് കുട്ടി ആകെ ഭയന്നു. അവന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗുരുവിന്റെ കാല്ക്കല് വീണു; സത്യം ബോധിപ്പിച്ചു, ക്ഷമ ചോദിച്ചു.<br /><br />ഗുരു ശാന്തനായി അവനോടൂ പറഞ്ഞു - നീ സത്യം പറഞ്ഞതു കൊണ്ടും, മാപ്പ് അപേക്ഷിച്ചതു കൊണ്ടും ഞാന് നിന്നോടു ക്ഷമിയ്ക്കുന്നു. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടൊന്നും നിന്റെ പരീക്ഷ ഞാന് ഒഴിവാക്കുകയില്ല. ഈ പരീക്ഷ നീ നേരിടേണ്ടതാണ്, അതിലൂടെ മാത്രമേ, നീ അടുത്ത തലത്തിനു യോഗ്യനാണെന്ന് എനിയ്ക്കു ബോധ്യമാവുകയുള്ളൂ, എന്നാലേ നിനക്കു പുതിയ വിദ്യകള് പറഞ്ഞു തരാനാവുകയുള്ളൂ, മാത്രമല്ല, അതിലൂടെയേ നിനക്ക് ആത്മവിശ്വാസവും ശക്തിയും ലഭിയ്ക്കുകയുള്ളൂ.<br /><br />നീ മനസ്തപിയ്ക്കുകയും, എന്നോട് സഹായം അപേക്ഷിയ്ക്കുകയും ചെയ്തതു കൊണ്ട് ഞാന് നിന്നെ ശിക്ഷിച്ചു പുറത്താക്കുന്നില്ല; പകരം, ഞാന് നിനക്ക് ഈ പരീക്ഷ നീട്ടിത്തരാം - നീ പോയി നിന്റെ പാഠങ്ങള് പഠിച്ച്, തയ്യാറായി തിരിച്ചു വരിക; അതുവരെ നിനക്ക് പരീക്ഷാക്കാലം തന്നെ ആയിരിയ്ക്കും. നീ തയ്യാറായി വന്ന് ഈ പരീക്ഷയ്ക്കു വിധേയനായി ഇതില് ജയിയ്ക്കുന്നതു വരെ ഞാന് കാത്തിരിയ്ക്കാം, പക്ഷേ, നീ ഇതിനു വിധേയനായേ പറ്റൂ! അത് എന്തു കൊണ്ടാണെന്നു നിനക്കു മനസ്സിലായല്ലോ?<br /><br />കുട്ടി തലകുലുക്കി</span>”<br /><br />ഞാനും!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/660777899798576593-2692129779645288554?l=thegospeloftedka.blogspot.com' alt='' /></div>Tedy Kanjirathinkalhttp://www.blogger.com/profile/17665456190372538862noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-660777899798576593.post-2249630264679947012007-09-23T15:53:00.000+05:302007-09-24T10:59:31.659+05:30അപ്പോ, ദ് എന്താന്ന്വച്ചാല്...ഇന്ന് ഞായറാഴ്ച, പതിവു പോലെ എന്റെ പിള്ളേര്ക്ക് (അതായത്, ആലപ്പുഴ തത്തംപള്ളി സെയ്ന്റ് മൈക്കിള്സ് സണ്ഡേ സ്കൂളിലെ VIII A-ല് ഞാന് പഠിപ്പിക്കുന്ന 31 കുട്ട്യോള് ) കഥകളും, അനുഭവങ്ങളും, ഉപമകളും, ടിപ്സ് & ട്രിക്സും ഒക്കെ ചേര്ത്ത ക്ലാസ്സ് എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്, അവരു ചോദിച്ചു, “സാറേ, സാറിന് ഇതെല്ലാം കൂടെ ചേര്ത്ത് ഒരു പുസ്തകം എഴുതിക്കൂടേ“. അതു ഞാന് അന്നേരം “ബുഹുഹഹഹ” എന്നു ചിരിച്ചു തള്ളിയെങ്കിലും, ക്ലാസ്സ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞാനും പിതാശ്രീയും (അതേ, നമ്മള് ഫാമിലിയായിട്ട് ഈ പരിപാടി തന്നെ!) കൂടെ തിരിച്ചു വീട്ടിലേയ്ക്കു വരുന്നവഴി, ആ ചിന്ത വീണ്ടും ഒരു സീറോ വാട്ട് ബള്ബ് പോലെ കത്തി. വീട്ടിലെത്തി, മാതാശ്രീ ഊണു വിളമ്പി വച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും അത് ഒരു ഹണ്ഡ്രഡ് വാട്ട് ബള്ബ് പോലെ പല്ലു കാട്ടി ചിരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ, എന്നെ അറിയാല്ലൊ... എന്തേലും ചെയ്യാന് തോന്നിയാ പിന്നെ അതു ചെയ്തു തീര്ത്താലേ ഉറക്കം വരൂ. അപ്പോ, വൈകുന്നേരം തിരുവന്തോരം ബസ്സ് പിടിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു വഴിയ്ക്കെത്തിക്കണം! പക്ഷേ, പുസ്തകം ഇറക്കുക എന്നൊക്കെപ്പറയുന്നത് മെനക്കേട് ഏര്പ്പാടാണ്, വൈകുന്നേരം കൊണ്ട് എന്തായാലും പറ്റില്ല; മാത്രമല്ല, പിന്നീട് എന്തേലും കൂടെ കൂട്ടിച്ചേര്ക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ട്; പിന്നെ എന്താ ചെയ്ക? ആങ്!! ഒരു ബ്ലോഗായാലോ..? ശ്ശൊ! കര്ത്താവേ, വീണ്ടും ഒരു ബ്ലോഗോ?! ഇപ്പോളുള്ള നാലെണ്ണം തന്നെ ‘റൈറ്റേര്സ് ബ്ലോക്ക്’ കാരണം പൊടിപിടിച്ചു കിടപ്പാ കുറേ കാലമായിട്ട്! ആങ്.. സാരമില്ല... ഒരു വഴിയ്ക്കു പോകുവല്ലേ.. ഇരിയ്ക്കട്ടെ, ഒരെണ്ണം കൂടി.<br /><br />അപ്പോ, മുകളില് ചേര്ത്തിരിയ്ക്കുന്നതാണ് ഹിസ്റ്ററി - മലയാളത്തില് പറഞ്ഞാല് ‘ചരിത്രം’, ഹിന്ദിയില് പറഞ്ഞാല് ‘ഇതിഹാസ്’. ഇനി പറയാന് പോകുന്നത്, ഇതിന്റെ ഉള്ളടക്കം...<br /><br />അതായത്, ഞാന് എന്റെ പിള്ളേരോട് എപ്പോഴും പറയും, ദൈവവുമായിട്ട് ഒരു പേഴ്സണല് ബന്ധം സ്ഥാപിയ്ക്കണം ന്ന്. അല്ല, ചുമ്മാ നമ്പരിടുന്നതല്ലാട്ടോ... ഒള്ളതു തന്ന്യാ. കമ്യൂണിറ്റി ബന്ധവും വേണം, വ്യക്തിപരമായ ബന്ധവും വേണം - രണ്ടിന്റെയും പ്രസക്തിയും, ഊഷ്മളതയും, അനുഭവവും രണ്ടാണല്ലോ! ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മുക്കൊരു നല്ല സുഹൃത്തുണ്ടെന്നു വിചാരിക്കുക. പത്തുപേരുടെ കൂടെയിരുന്നു അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിയ്ക്കുന്നതും, നിങ്ങള് രണ്ടു പേരും മാത്രം ഇരുന്നു സംസാരിക്കുന്നതും ഒരേ രീതിയിലായിരിയ്ക്കുമോ? അല്ല... രണ്ടും രണ്ടു രീതിയിലാണ്, രണ്ടിന്റെയും പ്രമേയവും, ആസ്വാദനവും വ്യത്യസ്ഥവുമാണ്. അതു പോലെ തന്നെ ഇതും. കുടുംബ പ്രാര്ത്ഥന, സമൂഹപ്രാര്ത്ഥന, വി. കുര്ബാന, ഒക്കെ സമൂഹമായി നിന്ന് ദൈവവുമായി ഇടപഴകലാണ്. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടു മാത്രം ദൈവത്തെ പൂര്ണ്ണമായി അറിയാന് സാധിയ്ക്കുകയില്ല. അതിന് അവിടുന്നുമായി നാം വ്യക്തിപരമായി ഇടപഴകേണ്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. ദൈവവുമായിട്ട് ഒരു വ്യക്തിപരമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ, ദൈവത്തെ കൂടുതല് അറിയാനും അടുക്കാനും, കസ്റ്റമൈസ്ഡ് ആയ ഒരു അനുഭവം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനും സാധിയ്ക്കും. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്, “ദൈവം ഉണ്ട്” എന്ന ‘തോന്നലില്‘ നിന്ന് “ദൈവം!!!” എന്ന ‘ബോധ്യത്തിലേയ്ക്ക്‘ കൈപിടിച്ചു നടത്തുന്ന ഒരു അനുഭവം. ഈ ബ്ലോഗിലെ പ്രധാന സംഗതിയും അതു തന്നെ - വര്ഷങ്ങളിലൂടെയുള്ള എന്റെ വ്യക്തിപരമായ ദൈവാനുഭവം ഞാന് ഇവിടെ പങ്കു വയ്ക്കുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/660777899798576593-224963026467994701?l=thegospeloftedka.blogspot.com' alt='' /></div>Tedy Kanjirathinkalhttp://www.blogger.com/profile/17665456190372538862noreply@blogger.com2